הוּא הָיָה אוֹמֵר, הַכֹּל נָתוּן בְּעֵרָבוֹן, וּמְצוּדָה פְרוּסָה עַל כָּל הַחַיִּים. הַחֲנוּת פְּתוּחָה, וְהַחֶנְוָנִי מֵקִיף, וְהַפִּנְקָס פָּתוּחַ, וְהַיָּד כּוֹתֶבֶת, וְכָל הָרוֹצֶה לִלְווֹת יָבֹא וְיִלְוֶה, וְהַגַּבָּאִים מַחֲזִירִים תָּדִיר בְּכָל יוֹם, וְנִפְרָעִין מִן הָאָדָם מִדַּעְתּוֹ וְשֶׁלֹּא מִדַּעְתּוֹ, וְיֵשׁ לָהֶם עַל מַה שֶּׁיִּסְמֹכוּ, וְהַדִּין דִּין אֱמֶת, וְהַכֹּל מְתֻקָּן לַסְּעוּדָה:
Zwykł mawiać: wszystko jest dane jako poręczenie. [Succah 53a): „Nogi człowieka gwarantują, że zaprowadzi go na miejsce, do którego go żądają”], a sieć [(cierpienia i śmierć)] jest rozłożona na wszystkich żyjących. Sklep jest otwarty [i ludzie wchodzą i kupują na kredyt], a sklepikarz daje kredyt [i ufa wszystkim, którzy przychodzą wziąć. Tak więc ludzie grzeszą każdego dnia, a Święty Niech będzie błogosławiony czeka na nich, aż nadejdzie ich czas], a księga jest otwarta [do zapisania udzielonego kredytu, aby nie został zapomniany], a ręka pisze: że nie można powiedzieć: chociaż księga jest otwarta, czasami sprzedawca jest zajęty i nie zapisuje wszystkiego—dlatego: „A ręka pisze”], a wszyscy, którzy chcą pożyczyć, mogą przyjść i pożyczyć [tj. „i zostało udzielone pozwolenie” (powyżej). Nikt nie jest zmuszany do zaciągania pożyczek wbrew swojej woli.], A zbieracze [(nieszczęścia i bolesne perypetie)] krążą w kółko każdego dnia i dokonują [„spłaty”] człowieka [czasami] zgodnie z jego wiedzą [(Czasami pamięta jego dług i mówi: „Dobrze, że mnie osądziłeś”)], i [czasami] nie do jego wiedzy [(czasami zapomina i szykuje się na sąd B-ga)]; ale oni mają na czym polegać, [księga główna i sklepikarz, któremu powierzono swoją księgę. Tak więc te cierpienia „opierają się” na czynach człowieka, które są pamiętane przez Bg, ale zapomniane przez człowieka.], A sąd jest prawdziwym sądem [Dla Świętego Błogosławionego On nie tyranizuje swoich stworzeń (Avodah Zarah 3a) ] i wszystko gotowe do uczty. [Zarówno prawi, jak i niegodziwcy (po zażądaniu długu) mają udział w przyszłym świecie.]
Shenei Luchot HaBerit
In G–d's Master Plan the timetable for such developments has been recorded. If the Jewish people proceed irrespective of G–d's timetable, then they are liable for any damage which their sparks cause. If they act in accordance with G–d's timetable, they are not liable for damage inflicted on Esau. When the storekeeper placed his Chanukah lights at the side of the road on Chanukah, he had complied with G–d's timetable for the emission of such "sparks," hence Rabbi Yehudah holds that he is not liable for any damage inflicted on the flax. Jewish history has known periods when some people tried to hasten the arrival of the Messiah. The first time this occurred was when members of the tribe of Ephrayim (misreading G–d's timetable 30 years before the Exodus) rebelled, left Egypt and attacked the Philistines in d,. According to our tradition this resulted in the death of 200,000 of their number. (cf. Chronicles I 7,21. Zavad and his brother Shutelach are assumed to have been the leaders of that ill fated expedition. More about this in Sanhedrin 92). The metaphor of the camel laden with flax passing the "merchant's store" with a light lit before it, is an allusion to Esau passing G–d's Temple endangering it with hazardous material. G–d is the "merchant" in the Midrash. [He is perceived as extending credit to man and recording the amount of credit extended. Man repays by performing the מצות in the Torah. Ed] The store is a metaphor for the ארבע אמות של הלכה, the four cubits of Halachah that G–d claims on earth in our days. According to Berachot 8, this is all that G–d "owns" in our world since the day the Temple was destroyed. The site of these four cubits is where the Temple used to stand, seeing G–d loves the gates of Zion as we know from Psalms 87,2 and Berachot 8a. The Temple has been referred to as בירה, the same word used for the conflagration caused by the fire described in Talmud Baba Kama 62, when the burning flax sets fire to the building of the merchant i.e. G–d's Temple (in an example where the animal was so overloaded that part of the flax crossed the threshold of the store). In that example, the owner of the camel is liable.
Ask RabbiBookmarkShareCopy
